Rzymskie ogrody w literaturze

Motyw podarowania rzymskiemu ludowi cesarskich ogrodów wykorzystał W. Szekspir w dramacie Juliusz Cezar. Po zamordowaniu Cezara w wiecznym mieście panują mieszane nastroje: tłum to cieszy się z zamordowania Juliusza Cezara, to pragnie zemsty na mordercach. Marek Antoniusz odczytuje ludowi testament, jaki pozostawił cezar. Oprócz pieniędzy – dla każdego obywatela rzymskiego 75 drachm – Juliusz Cezar przekazuje do dyspozycji obywateli swe ogrody: On wam zapisuje Prywatne swe ogrody, swe aleje I nowo zasadzony sad od strony Tybru. Na wieczne czasy wszystko to wam daje I dzieciom waszym – zażywajcie wczasu, Przechadzki i wytchnienia. To był Cezar! I kiedyż zjawie się podobny drugi? Dla ludu jest to znakiem wyjątkowej szlachetności władcy.

Po lekturze ostatniej woli wielkiego Cezara wzburzony tłum przystępuje do zemsty na jego oprawcach. Rzymski ogród publiczny jest rozwinięciem greckiego pomysłu, przystosowanym do potrzeb nieco innego rodzaju miasta.

Wydaje się, że publiczne ogrody rzymskie miały bardziej rekreacyjno – rozrywkowy charakter niż greckie. Longin Majdecki nie wspomina nic o sakralnym charakterze rzymskich ogrodów publicznych, jak również o ich edukacyjnych funkcjach. Jest to największa różnica między omawianymi antycznymi ogrodami.

• Turbiny NSK
• Unity Chirana
• śmieszne Najlepsze sportowe filmiki 18.